Revista dixital 'A Solaina'
TORREVELLA
M. Herminio Iglesias Vázquez
VOLVE O TORREVELLA Manuel Herminio Iglesias No medio de novas cargadas de incertidume sobre o que acontece no mundo, e dentro del en Venezuela, co desexo de que  haxa eleccións libres e......
[Ler máis]
Arredor dunha bica
Lectura do libro "El desorden que dejas"
Data: 01/10/2019 00:00
Lugar: Seixalbo
Libro "El desorden que dejas"
   

O libro

                                                          

O autor

    

     Algo sobre o autor

    Carlos Montero, ( Celanova,       Ourense,1972). Leva escribindo máis de   20  anos. Esta é a súa segunda novela.

 (Premio  Primavera 2.016). Destaca tamén como colaborador guionista en   series de moita repercusión mediática na televisión.

  Outros títulos de este autor:Los tatuajes

 no se borran con laser.










Opinamos 

- Libro de fácil lectura. Estresante a súa historia pensando que poida reflexar a realidade, con personaxes carentes des ética, envoltos en prácticas perversas, nas que non dubidan en implicar a menores.

( Sálvanse Concha e Roi pola súa nobreza).

Resultoume chocante o proceder de Raquel, dada a súa personalidade, falta de valor para afrontar as ameazas. Aplaudo a súa decisión de deixar a Germán, e a conclusión a que chegou: " Nunca nada es para tanto". O que indica que ve futuro, que se sente libre...

- Gustoume pola intriga de saber quen fora o asasino e desentrañar as miñas sospeitas. O marido? O rapaz?

-Destacar a inusual valentía da protagonista, que ante os problemas graves que se

lle plantexan, tira cara diante arrastrando enormes trastornos emocionais e perigo da súa vida.

A imposibilidade de manter a nosa vida persoal no contorno máis íntimo, cando nós mesmos facemos unha exposiciòn esaxerada da mesma.

Seica si é posible, hoxe en día, que se produzan altercados tales dentro das aulas.

Unha mágoa que o autor non teña a delicadeza e a valentía de escribir unha versión en galego para os lectores  que así o desexáramos. 

-Gustoume esta novela, polo argumento, inda que en algunha pasaxe nótase moi forzada a situación. Pero mantúvome o longo da súa lectura, con ganas de seguir e de saber como era o final, sorprendéndome gratamente.

Resumo: ven a demostrar entre outras cousas que a droga, o poder en definitiva o diñeiro, e capaz de corrompelo todo, a xustiza, a lei, e a propia conciencia das persoas.

    EL DESORDEN QUE DEJAS

    Autor : Carlos Montero

    Pequeno comentario 

 O libro  chámase  “El desorden que dejas. “ O seu autor é Carlos Montero.

 O autor é oriundo da Vila de Celanova,  onde a súa familia tiña un establecemento, estudo de fotografía.  Chamábase foto Montero. Segundo a xente da comarca era o mellor profesional da Baixa Limia, en reportaxes , bodas ….

 Cando escribiu este libro ,veu a presentalo a Celanova  nun círculo moi reducido de amigos e familiares.  Segundo me comentou , quen coñece ó seu pai , son de ser discretos.

 Da lectura do libro podo dicir:  Que a min engauchoume e lino nunha semana, (para min é un record ) . O remate deixoume un sabor agridoce.

 O recordo que me queda do seu argumento  é este :

 Raquel , profesora de Historia vai traballar un curso á vila onde é a familia do seu marido, como sustituta de outra profesora que se suicidou , “Viruca “

  Esta circunstancia descúbrea cando chega ó seu destino.  O ambiente que encontra nos alumnos non é precisamente de aceptación . Acósana a través de  whatsApps ó  descubrirlle unha relacción anterior ó seu matrimonio… máis terde  entérase de que o seu marido traficaba con droga e coñecía a Viruca….

 Todo esto creoume un mal sabor segundo ía lendo o libro   ( de algo xa tiña coñecemento) de como se desenvolven certos grupos de alumnos  acosando a profesores e compañeiros.

 Quedo un tanto triste ó ver  como vai o mundo das relacións na ensinanza, quero crer que está esaxerado, que os rapaces e adultos non son tan malos……

 Eu son froito  doutro tempo , onde aínda tiñamos valores .

Quédame por dicir que a vila imaxinaria onde se desenvolve o relato está ubicada entre Celanova e Bande .

    Matilde Castro.          Setembro do 2019


Lectura do libro "Yo, El Rey" de Juan Antonio Vallejo-Nágera
Data: 07/09/2019 00:00
Lugar: Seixalbo
Lectura do libro "Yo, El Rey" de Juan Antonio Vallejo-Nágera
                                                                                                                                     

                                                                                                                                                                                                 O autor


Algo sobre o autor

Vallejo Nágera foi un dos máis eminentes psiquiatras españois. Pero ademais da  súa labor profesional,  destacou como encuadernador, pintor e escritor. Podiamos dicir que foi un home do renacemento .( Oviedo 1926/ Madrid 1990)

Destacou como médico tanto nas facetas clínica como didáctica.
Entre as súas afeccións destacou como encuadernador, actividade na que chegou a ser recoñecido internacionalmente, e como pintor de estilo naif.Como escritor cultivou o ensaio, a divulgación, a biografía, a ficción inspiradas nas súas experiencias como psiquiatra e a novela histórica.
No ano 1974 abandonou a docencia, concentrándose na súa carreira de escritor. Segundo conta na súa autobiografía, o ambiente contestatario da universidade dos anos 70, empapado da loita socipolítica do final da ditadura, resultáballe desagradable e decepcionante.
En 1985 gañou o Premio Planeta coa novela histórica “Yo, el rei”, o que confirmou o seu consagración como literato, conferenciante e divulgador de temas médicos.
Morre por mor dun cancro de páncreas o 13 de marzo de 1990. Vallejo-Nájera elixe ao escritor José Luís Olaizola para que, xuntos, recollesen a experiencia da súa morte; o resultado deste común esforzo plásmase na obra A Porta da Esperanza, que foi traducida a máis de vinte idiomas e cuxa publicación continúa vigente
.

Comentarios: Yo, el rey

 Resultoume moi  agradable lembrar feitos históricos que tiña esquecidos por medio da lectura deste libro e do seguinte " yo, el intruso", pola amena narrativa deste autor que descoñecía. A aproximación que fai ó personaxe Xosé Bonaparte, dende un punto de vista psicolóxico, está baseado en biografías dos seus coetáneos, polo que podemos dicir que tal aproximación é veraz. Parece ser que o único rasgo que lle regalou o autor é a socarronería e sentido do humor que o personaxe non tiña. 
 

No ano 1808 José Bonaparte está en Bayona, chamado polo seu irmán Napoleón, quen lle fixo renunciar ao reino de Nápoles para ocupar o trono de España. En Bayona conversa co emperador, decátase das intrigas da familia real española e disponse a ser bo rei para aquel país descoñecido para el. Mentres, van chegando noticias alarmantes, as atrocidades que cometeu Murat en Madrid, as partidas de guerrilleiros en toda a península, e cando o novo monarca entre en Madrid, comprenderá que malia as súas boas intencións todo o que faga vai ser inútil. Cun material histórico interesantísimo, Vallejo-Nágera, logo de documentarse dun modo moi completo, escribiu unha novela chea de verdade humana na que os personaxes da historia, empezando polo propio José I, tan calumniado e tan mal coñecido entre nós, adquiren unha nova vida grazas á arte dun extraordinario escritor.


Película "Campeones"
Data: 13/06/2019 00:00
Lugar: Seixalbo


Proiección da película "Campeones"
Lectura do libro "La Tía Mame"
Data: 03/06/2019 00:00
Lugar: Seixalbo


Patrick Dennis ( Evanston, Illinois, 1921 – Nova York, 1976), pseudónimo de Edward Everett Tanner III, foi unha icona da bohemia de Nova York, ademais dun dos escritores norteamericanos máis populares dos anos cincuenta e sesenta do século XX. A tía Mame, que fora rexeitada por dezanove editores, vendeu, ao ser publicada en 1955, máis de dous millóns de exemplares en Estados Unidos e mantívose 112 semanas na lista dos dez libros máis vendidos do New York Times.

La Tía Mame.

Comentarios.-

La tía Mame ( comentarios)

Parto de que non me gustou demasiado, de que non é un libro que recomendaría . Pero curiosamente segundo ía lendo, érame imposible non ir visualizando as esceas e convertilo nunha  divertida película americana.

Pasoume o mesmo con otro libro: " Mi familia y otros animales", de Gerald Durrell,( escritor inglés) este si que recomendo, sobre todo para os amantes dos animais.

- Todos imos elexindo uns referentes, que nos axudan a formar a nosa maneira de ser. Tía Mame: desinhibida, extrovertida, con toda a vergoña sen usar, valente e sen rendirse nunca. Alegre e pensando que hai que disfrutar o presente.

         Denis Patrick, La tía Mame, Acantilado.

    Esta novela está escrita en primera persona por Patrick (coincide con el nombre del autor, podría ser autobiográfica) , un niño que a los diez años queda huérfano. Su padre, un año antes de morir, en su testamento lo dejó como único heredero,  a su heermana Mame como cuidadora y como albacea a la Trust Company de Nueva York. 

    La historia empieza en Estados Unidos en 1920 y se desarrolla en once capítulos. Cada no está precedido por un hilo conductor (intertextualidad): la famosa revista Reader Digest, que en versión española se llamó Selecciones y que Patrick lee. En un artículo habla de “una mujer muy especial” y el narrador quiere demostrar que su tía la supera. Con esta inigualable tía Mame, el narrador vive aventuras, amores y situaciones desopílantes. Cuenta en orden cronológico, obvio con algunos saltos temporales, los treinta años que pasa con su excéntrica y peculiar tía. 

    En el grupo que integra el Taller Literario, este libro tuvo variadas apreciaciones. Para algunos resultó muy entretenido y recomendable, sobre todo para jóvenes lectores. Otros esperaban reírse más. Algunos coincidieron en que la lectura fue más atractiva a partir de la segunda parte. Hubo también personas a las que resultó lento y pesado y no pudieron terminarlo. Después de los comentarios individuales concluyeron que siempre quedará en la memoria esta tía Mame y que la tapa del libro la caracteriza muy bien.

Lectura do libro "La última lección"
Data: 14/04/2019 00:00
Lugar: Seixalbo



Randolph Frederick Pausch (Baltimore, Maryland; 23 de outubro de1960- Chesapeake, Virginia; 25 de xullo de 2008) foi un profesor de ciencias da computación, de interacción home-máquina e de deseño na Universidade Carnegie Mellon ( CMU) en Pittsburgh, Pensilvania, Estados Unidos.

Ademais como autor tivo un elevado número de vendas nos seus libros, conseguindo fama mundial polo seu traballo The Last Lecture, titulado Really Achieving Your Childhood Dreams, discurso que deu o 18 de setembro de 2007 na Universidade Carnegie Mellon.

O texto da conferencia adaptouse e ampliou no libro A última lección. En agosto do 2006, a Pausch diagnosticóuselle un cancro de páncreas.

Comezou un tratamento moi agresivo para o cancro que incluía cirurxía maior e quimioterapia experimental; con todo, en agosto do 2007, dixéronlle que o cancro había metastatizado ao fígado e ao bazo, o que significaba que era terminal. Entón comezou unha quimioterapia paliativa, tentando prolongar a súa vida todo o que fose posible. O 2 de maio de 2008, un PET scan mostrou que o seu cancro estendeuse aos seus pulmóns, algúns ganglios linfáticos no peito, peritoneo e o retroperitoneo.

Converteuse, segundo a revista Time, no ano 2.008,  nun dos homes máis inflluintes do mundo grazas a este libro.

O 26 de xuño de 2008, Pausch indicou que estaba a considerar a posibilidade de deter aínda máis a quimioterapia, debido aos posibles efectos secundarios adversos. O día 25 de xullo de 2008 faleceu a causa do cancro de páncreas.

Comentarios a La última lección,

Este libro, para o meu entender, ten dúas partes ben diferenciadas: a primeira, dende o momento que coñece, por os médicos, de que padece unha enfermidade terminal e se dispón a arranxar toda a súa vida, tanto persoal como laboral, poñendo por diante de todo a súa familia, os seus fillos, a súa muller, etc., e a segunda é a que está dedicada exclusivamente a exposición da súa derradeira lección como profesor de informática na universidade onde daba clases.

A primeira parte é a que máis me gustou, esa serenidade, despois de pasar a primeira impresión, cando xunto con a súa dona coñecen por un descoido da enfermeira que os atendeu, do grave que é a enfermidade, esa fortaleza que demostra para preparar e organizar a súa vida nos poucos meses que lle quedan, deixan ver unha calidade emocional e unha forma de enfrontarse as circunstancias adversas que lle toca vivir, cando menos pouco común.

E así o expón en varias frases que escribe: ”Aunque me resultaría fácil compadecerme de mi mismo, no le haría ningún bien a mi familia ni a mi mismo”, e tamén como toma a decisión de como vai ser a conferencia, ante o que puidera pensar o público: ten que ser unha lección de “como vivir e non de como morrer”, e pon un lema para a súa última lección: ¿Qué é o que me fai único?. Os soños infantís que cada un temos e si se cumpriron ou non, el dí que si, e así o explica na conferencia.

Un detalle que para min, demostra como asume con toda naturalidade a súa enfermidae é cando decide levar o “pañal” para adultos por si o necesita durante a conferencia; dado a idade que ten en ese momento, 47 anos, e que trate ese tema, así como outros, con total normalidade, indica a serenidade e a templanza que ten esta persoa.

Na segunda parte transcribe, máis o menos, a propia conferencia don de se limita a dar “consellos”  ou “reflexións” sobre a vida e a forma de vivila.

É un libro fácil de ler, quitando por suposto o dramático da situación que representa a propia enfermidade.

La última lección ( Comentario)

            Libro de autoaxuda? Este tipo de libros son denostados pola maioría de críticos por considerar que é unha forma interesada de axuda, dado que produce uns beneficios que se xustifican a conta do sufrimento e debilidades humanas. Eu opino que de todos os libros se aprende algo e cando un precisa axuda, búscaa onde pode e quere.

            Na xuntanza que tivemos sobre este libro, houbo un ton gris e triste, que non é o que pretendía o autor, que se empeña  en  explicar insistentemente que non é un libro sobre a morte, senón   sobre a vida, e un legado para os seus fillos, dado que el non vai estar. Son da mesma opinión. O libro transmite optimismo, vitalidade, enerxía, gañas de vivir sexa moito ou pouco tempo e positivismo.

            Ten moitas frases adaptables a calquera situación familiar ou persoal. Eu quédome  con esta: A tarefa dos pais é axudar ós fillos e fillas a cultivar a alegría de vivir e as gañas de perseguir soños.

          LA ÚLTIMA LECCIÓN de  Randy  Pausch

         É difícil resumir nun comentario a cantidade de ideas que me  veñen á mente despois de ler esta magnífica obra   do profesor de ciencias informáticas Randy Pausch.

         Este gran informático , en plena madurez,  cando xa triunfara na súa vida profesional como profesor,  é invitado pola súa universidade  a impartir a última lección.

          Esta conferencia que ía ser un  trámite, na súa carreira, inesperadamente ó declárarselle un cancro de fígado, unha enfermidade terminal , lonxe de desanimalo  aproveita esta circunstancia para deixarlle ós seus fillos pequenos  un recordo e un legado  de ideas ,  que non poderá facer cando desapareza.

         Comprende que pode considerarse un home afortunado  por haber vivido os seus soños como ensinante  e pai de familia.

         Toda a vida tivo moi presente que o tempo é finito; témolo que xestionar como se fose diñeiro. Sempre podemos cambiar de plan, pero sempre se o temos 

         Crear un bo sistema de arquivo . Delegar  , non querer facelo todo .

         Reflexiona para enfrentarse á decisión  máis  importante da súa vida.

         Non falaría  da morte ,  si  da vida.

          Título da conferencia   “Como conseguir de verdade os soños da infancia “

         Se se encauza a vida polo camiño correcto , os soños  virán sos.

         Considérase un home  que viviu os seus soños ,contaría a súa historia con pixón , falando da alegría de vivir , da honradez , integridade , gratitude  da importancia de superar os obstáculos , de aproveitar cada momento e non falaría  da morte.

         Deixaría a conferencia grabada para que os seus fillos, pequenos,  souberan  quen era o seu pai. Pensando en que os seus fillos non terán pai , deixa un tratado de ensinanzas.

 Como o modo de ver a tarefa dos pais, que consiste en animar ós fillos a cultivar a alegría de vivir  e ter ganas de perseguir os seu propios soños.

         Unha  historia real ,  que trata un problema de rabiosa actualidade, a do cancro  ,  enfróntase á enfermidade con toda naturalidade e procura que lle sirva ós seus fillos pequenos de ensinanza.

                                                                            A. S .

                                               Ourense    Maio do  2019

Lectura de "El corazón helado"
Data: 13/04/2019 01:00
Lugar: Seixalbo


Apuntes sobre a autora

Almudena Grandes naceu en Madrid en 1960. Deuse a coñecer en 1989 coas Idades de Lulú, XI Premio La sonrisa vertical.

 Desde entón o aplauso dos lectores e a crítica non deixou de acompañala. As súas novelas Te llamaré viernes, Malena es un nombre de tango, Atlas de geografía humana, Los aires difíciles e Castillos de cartón, xunto cos volumes de contos Modelos de mujer e Estación de paso e o recompilatorio de artigos Mercado de Barceló, convertérona nun dos nomes máis consolidados e de maior proxección internacional da literatura española contemporanea. Con Corazón helado, escrita cun ritmo absorvente e unha intelixente dosificación das emocións, Almudena Grandes entréganos sen dúbida a súa novela máis ambiciosa, na que, valéndose dunha arquitectura complexa e cegadora, traza un panorama vigoroso da historia recente do noso pais.

Comentarios

Un libro moi denso, que costa ler. Que mistura situacións de guerra cos avatares das familias e que ven a evidenciar as trampas e os roubos e tropelías de todo tipo que se cometen cando non hai xustiza nin autoridade senón só imposición.

        É unha novela sobre a historia, non unha novela histórica, que se desenrola durante a guerra civil e a 2ª guerra mundial.

Algunhas anécdotas xa as lin en outros sitios, como “Franco está a 4,50 pesetas de taxi del centro de Madrid”, referíndose o cerca que estaban as tropas franquistas.

Para min son tres historias contadas en un mesmo libro, unidas por lazos de amizade ou mesmo familiares que por culpa das “inútiles guerras”, ( e volvemos coas guerras), conflúen nun final inesperado.

Ten algunhas pequenas historias, dentro do libro, que me conmoven, a relación de Anita e Ignacio, algunha referencia, inda que sexa moi de pasada, os campos de refuxiados nas plaias do sur de Francia.

E ten algunhas frases para recordar, “El todo es la suma de las partes, cando las partes se ignoran”, “Una emerxencia es lo que ocorre cando el todo es mas que la suma de las partes”.

Álvaro un home dividido entre dous pais, o que coñeceu e o que vai descubrindo, entre dúas mulleres, a que coñece e a que é en realidade.

En resumo, historias de pasións e miserias humanas máis que de feitos políticos.

- Libro cunha historia interesante e real. Ás veces intrigante e ás veces pesado. Sobre a autora, considéroa unha boa escritora.

-Libro para lectores moi reflexivos e analíticos. Entusiasmoume o debate en torno a el.

- Libro denso e espeso que non recomendaría para un grupo coma o noso. Agradecerlle á escritora  o seu afán por escribir sobre a guerra civil que parece, aínda hoxe, un tema tabú.

- A través de Álvaro, a autora danos a súa visión do complexa que é unha sociedade. A partir de dúas fórmulas da física, suma das partes e a dos aneis un deles caótico, vai contándonos como ve ELA a cada personaxe. Eu tiven que ir anotando o nome de cada un.


Lectura de "Por amor a ti, meu fillo"
Data: 13/04/2019 00:00
Lugar: Seixalbo


Notas biográficas

Autora: María José Rodriguez

Axente de Publicidade titulada, Técnica en Márketing, Diplomada en Relacións Públicas e Protocolo, e Máster en Dirección Comercial e Márketing, pola Escola superior de Negocios Caixanova.

A súa ampla traxectoria profesional divídese, por unha banda, en traballos como formadora de cursos da súa área de espelización en Cámaras de Comercio, Asociacións de Empresarios, Concellos, IFES, institutos universitarios, etc.

Ademais de traballar no Departamento de Publicidade de Radio Pontevedra, foi locutora dun programa deportivo en Antena 3 Radio na devandita localidade, e Directira da Axencia de Publicidade Trazos en Pontevedra, desenvolvendo campañas importantes en toda Galicia para empresas importantes.

         Aparecen citas da súa actividade profesional en “Quen é quen na Galicia do 2000”, no Correo Galego, na revista de xaneiro, Economía Galega, 1991, entrevista no apartado “Quen é quen” a Voz de Galicia, 1990.

         Neste momento, desenvolve actividades comerciais e publica a súa primeira novela curta Por Amor a Ti, Meu Fillo.

 POR AMOR A TI, MEU FILLO

 Pequeno comentario a esta historia ambientada nun pobo mariñeiro de Pontevedra.  Bueu

 Relata unha historia bastante real e algo triste que lle sucede a moitas mulleres , pódese dicir que hoxe está de rabiosa actualidade.

 A historia está ben narrada entrando pronto a resaltar  os problemas que a muller María  padeceu ó longo da súa vida.

 Violencia machista , sexual  , psicolóxica, infidelidade separación , divorcio.

 Estos  problemas sufridos interiormente en soidade, sen compartir . O fillo entérase gracias ó diario que ela gardaba con moito coidado. Decubrindo que era tanto o amor que lle tiña que sufriu toda a sua vida en silencio , de aí o título .

  POR AMOR A TI MEU FILLO

 Tamén saen a relucir certos roles que aínda hoxe padecen moitas mulleres, como ese mito do príncipe azul, O patriarcado , a sumisión da muller o home e facer todo por amor,  pensando que ese amor  vai facer cambiar o marido  e por riba sen verse correspondido.

 Unha historia agradable na súa lectura curta ,pero con moitas ensinanzas no día a día da nosa sociedade. A familia e nese contexto a  relación de parexa .

 Seixalbo  10 de marzo do 2019 

 Por Amor A Ti, Meu Fillo.

Opinións

         Non me gustou, tal e como está contada esta historia. Ten moitos detalles que describen os pormenores, e que fan que entres facilmente en situación para entender a problemática de hoxe, con respecto a esta cuestión, dá discriminación que sofren as mulleres en comparación cos homes.

         Outra cousa é a historia en si. Por desgraza é unha historia que por repetida resulta moi monótona, e que poderíamos atopar en calquera telexornal ou periódico do país, con outros nomes e noutros lugares, pero co mesmo final. Está contada dunha forma plana e polo tanto non me emociona, puidera ser a crónica dun corresponsal dá Voz de Galicia ou doutro periódico, que manda á súa redacción, como a crónica dun partido de fútbol do que xa coñeces o resultado.

Resumo: Unha historia corrente, monótona, demasiado coñecida, regularmente contada, pero que non me chega a emocionar, quitando por suposto o dramatismo dá propia historia.

COMENTARIO DO LIBRO:

É un libro moi fácil de ler, feito cun estilo moi utilizado nas redes sociais: mensaxes curtas e concisas.
Percíbese a sua finalidade didáctica e de concienciación; e tamén o empeño por chegar a todos os públicos. Nisto último nótase a formación e experiencia profesional da autora. E explica o seu éxito de vendas.

No aspecto literario, ten carencias propias da inexperiencia da autora. Como novela, non vexo a historia dunha muller (única), está chea de tópicos (literarios). Nárranse as situación máis frecuentes e imaxinables dunha muller maltratada. É todo demasiado telegráfico, pouco artellado. Non hai espazo para o análise das personaxes ou do argumento.

Por amor a ti, meu filo. ( Máis comentarios)

-Por amor a ti, meu fillo, paréceme unha novela moi interesante, de feito lina varias veces. Está basada en feitos reais que aconteceron e aínda hoxe hai moitos casos ó noso redor dos que non nos decatamos. As veces que o lin acabei chorando. Grazas a María José por nos vir contar esta historia tan fermosa.

-A min lembroume situacións similares que vivín cunha amiga e compañeira de traballo. Neste caso era maltrato físico e a miña amiga tiña unha filla que tivo que soportar todas as peleas e discusións terribles entre a parella. Non foi capaz de saír da situación. Acabou consolándose na bebida e morreu soa nun rincón da súa casa. Tamén chorei ó final coa historia do alzeimer da nai. polo tanto si que me removeu por dentro.

-A pesar de tratar dous temas moi duros, o seu relato non me chegou. É de agradecer que a autora viñese e compartise con nós libro e bica.

-A historia veu ben para comentar todos os atrancos que sufrimos as mulleres no noso percorrido vital e por celebrarse o día anterior " O día internacional da muller cunhas manifestacións tan impresionantes. Algo se segue movendo. Lembro unha frase de Yoko Ono,  ( parece ser que sen ela non existiría a preciosa canción  "Imagine", ese sería o seu gran mérito.) " Cando tes un soño, non é máis có teu soño, pero cando ese soño é de moita xente, convértese en realidade." Que así sexa.

-Reafirmoume no importante que é o tema da igualdad



Lectura de "La nieta del señor Linh"
Data: 09/04/2019 00:00
Lugar: Seixalbo


Notas sobre o autor


As súas obras foron galardonadas con premios como o "Goncourt", e o "Renaudot".

A  súa película " Il y a longtemps que je t ´aime." conseguiu o premio "César" á mellor ópera prima no ano 2.008.

La nieta del señor Lingh é unha fermosa e sinxela historia que consegue conmover e dar esperanza ó lector.

La mañana siempre vuelve,

siempre vuelve con su luz.

Siempre hay un nuevo día...

Y un día serás madre tú. 

Comentarios

Ø  A esperanza é a que fai que o señor Lingh e o sr. Lark un día coincidan nun banco e ó final non estean sós ningún dos dous.

Ø  Me gustó mucho.

Ø  A emigración, a loita por sobrevivir , o amor á familia.

Ø  Profundo. Unha reflexión sobre o desarraigo, a soïdade, a importancia de encontrar con quen compartir en etapas tan tremendas.

Ø  Enriquecedor o debate.

Ø  Me gustó mucho, pero es muy triste.

Ø  Me ha gustado por la realidad que describe el autor sobre la verdad del ser humano y sobre la existencia.

Ø  Tenro e delicado, trata moitos temas, pero para min o máis salientable é a importancia de ter un amigo.

Ø  Hai que aferrarse a algo, a un banco, a unha boneca...É o único que nos pode manter en pé nas loitas da vida, nas adversidades.


Lectura do libro "El baile"
Data: 08/04/2019 00:00
Lugar: Seixalbo



El Baile, de Irene Némirovsky, foi editada en Francia en 1930 e traducida ao castelán o en 1986. Instalados nun  luxoso piso de París, os Kampf posúen todo o que o diñeiro pode comprar, excepto o máis difícil: o recoñecemento da  alta sociedade francesa. Co propósito de obtelo, preparan un grande baile para douscentos invitados, un magno acontecemento social que para o señor e a señora Kampf suporá, respectivamente, unha excelente inversión e a soñada apoteose mundana. Némirovsky condensa en poucas páxinas unha historia onde a difícil relación nai-filla e a ansia de recoñecemento social fúndense coa paixón pola vida e a busca da felicidade.

En definitiva, unha novela que se le dun tirón, que regala unha parodia dos novos ricos e que logra entreter e ao mesmo tempo facer reflexionar acerca dese odioso mundo das aparencias

"El baile" ( algúns comentarios)

Ø  Pareceume moi interesante o que produciu ó final da xuntanza, coas diferentes opinións dos reunidos.

Ø  Con respecto ó libro quero dicir que dan pena todos os protagonistas, poro tamén hai que poñerse no tempo e lugar no que se escribe o mesmo.

Ø  Un detalle que non se falou e que en realidade explica certos comportamentos, é cando a nena se dá conta de que entre as tarxetas está a do tapiceiro

Ø  No me gustó.

Ø  Un libro dunha época marabillosa e dramática á vez. Non atopei personaxes negativos. Negada era a súa vida, asomando unha nova época, deixando atrás outro tempo.

Ø  Gustoume polo feito de que me facilitou a súa lectura rápida. Os personaxes ó meu pensar, son o reflexo dunha época . A falta de afectividade é manifesta na familia. A nena é un personaxe marcado polo ambiente, a súa carencia non xustifica os seus actos, pero impacta.

Ø  Reflexo dunha sociedade hipócrita, gris, pero refrexo de moitas vidas.

Ø  O libro gustoume bastante. Vin a miña xuventude refrexada, o que nos oprimían, non de cariño, non tiñamos liberdade, pero eramos felices. Dáme pena a nena. A nai debía darse conta de que a filla era unha nena...

Ø  Sen ser unha gran obra literaria, cumpriu o seu cometido: o debate, a tertulia, a conversa arredor dunha bica.

Foi magnífica a lectura entreliñas que fixemos as participantes , aplicando a historia ás nosas propias experiencias. Magnífico!!

Logo do club
Data: 07/04/2019 00:00
Lugar: Seixalbo
Grazas Mito!!. Na historia do Club de Lectura "Ao redor dunha bica", quedará para sempre a túa pegada. Grazas en nome de todos os membros do club.
Grazas Nito!!!

Autor: Mito Carro






Sobre a lectura dun libro.
Data: 01/04/2019 00:00
Lugar: Seixalbo

Ao redor dunha bica

Reflexións sobre a lectura

         Partindo da premisa de que eu expreso a niña opinión, e solo iso, quixera expresar o que na última xuntanza non puiden por falta de tempo, e por non extenderme máis sobre o que xa se había dito.

         1º.- Eu, non me sinto coa capacidade e a preparación suficiente para, xulgar ou cualificar o autor do libro, non sei si o libro está escrito coas frases exactas ou non, si visto desde un punto académico, esta ben escrito ou non, entre outras cousas, porque si o soubera, tamén sería capaz de escribilo eu mesmo, e non é o caso. Do que si me sinto capaz e estou preparado para elo é, si me gusta ou non a forma en que está contada esa historia, ou tamén si me gusta ou non a propia historia que se conta en ese libro.

         Polo tanto, dado que eu considero que o meu nivel académico é máis ou menos o do resto dos amigos deste club, eu creo que o xuízo sobre os autores podemos deixarllo os académicos ou eruditos que entenden en esas materias e os xurados dos grandes premios de literatura.

         No noso club, que é un club sen grandes aspiracións, creo eu, deberíamos aprender a ler un libro, e debater, charlar, opinar, parrafear sobre a historia que se conta en él, ou mesmamente, si nos gusta ou non a forma en que se conta.

Meterse a xulgar o autor, si o escribiu coas frases perfectas ou non, paréceme un tanto, como mínimo, atrevido, porque ¿quen me asegura a min que o autor elixiu esta frase ou palabra e non outra, para describir una situación por un motivo determinado?, ou simplemente, sen rebuscar no seu intelecto puxo o que se lle ocorreu no momento?.

Este tipo de afirmacións, ten una líña moi fina, moi sutil, que se pode traspasar facilmente, e é, o pasar do coñecemento a pedantería sen apenas darnos conta, moitas veces pensando demostrar que nós, no noso coñecemento, vemos cousas máis alá do que a maioría non ve.

A este respecto vou contar una anédota que me contaba un mestre de literatura, hai xa anos, que é a seguinte: En una exposición de pintura dun pintor xa de certo renome, un crítico de arte que se tiña por moi entendido, preguntáballe ao artista, como se había inspirado para facer aquel cadro, que a xuizo do crítico tiña tanta expresibidade “con aquelas líñas rectas que partindo do centro se dirixían o infinito, marcando a enormidade do cosmos, con aquela forza que impresionaba os ollos do visitante…”. E o autor do cadro, en un acto de humildade e sinceridade que o honra, díxolle: este cadro concretamente había surxido o caerlle o bote da pintura encima do lenzo, e que xa o deixou como estaba, co cal o artista contestoulle, non sen certa retranca, a todas ás dúbidas que tiña o sabiondo crítico.

É un atrevemento, para o meu entender, xulgar o autor por unha simple líña na que expresa a quen lle dedica o libro, facendo notar a expresividade da frase ou a forza que teñen as dúas líñas da que se compón a citada dedicatoria, sen caer nun certo autobombo de coñecemento da intención do autor, cando posiblemente o autor non quería poñer máis que o que puxo, “dedico este libro a…”.

Creo eu que, tanto un libro como un cadro, deberíamos lelo ou velo, un pouco co corazón, e dicir: si nos gusta ou non como está contada, ou si che gusta ou non a historia que se conta no mesmo.

2º.- Con respecto o libro que limos: La nieta del Sr. Linch, a niña opinión é a seguinte: creo que o señor Linch, debido o acontecemento que, por desgracia, lle tocou vivir, a caída dunha bomba na súa aldea, dunha guerra que el posiblemente nin sabería que existía, e que destruiu a súa aldea matando a toda a súa familia, sofre un episodio de trastorno mental que o leva a pensar que a moneca é a súa neta, e que de agora en adiante vai vivir solo para coidar da súa “moneca” neta.

Dende ese momento a súa voluntade queda totalmente anulada, e solo fai o que lle mandan, sube a un barco, xunto coa multitude que o rodea, sen saber para onde, chegando a pensar que e posible que os maten a todos, e na súa loucura non se preocupa nada máis de que a súa moneca-neta, que nunca chora, que nunca ten fame, que nunca ten sono, estea ben, pasando a depender totalmente das persoas que o rodean, pois por non saber, non sabe, nin a onde vai nin por que, nin para que, tendo solo un acto, no período que conta a historia, da súa propia vontade, que é cando se escapa do psiquiátrico onde outras persoas o meteron, para visitar o seu amigo.

Tamén ten un anaco de lucidez, pero curiosamente en soños, cando durante un soño, leva o seu amigo a visitar a súa aldea e lle explica polo miúdo como era a súa casa, a súa familia, os arredores coa famosa fonte, etc, pero que xustamente ao despertar volve a súa loucura e xa non é capaz de recordar o que soñou.

Dicir que é un acto de “amor”…bueno… Hai uns anos vivía en Ourense un señor que sempre levaba gorra de prato e unha gran rama de carballo, na que penduraba unha serie de bombillas vellas, e outros adornos, a quen lle chamaban “O capitán bombillas”, e desa guisa paseábase por toda a cidade non permitindo que naide lle tocara a súa “moneca”-rama de carballo. Non creo eu que fora un acto de amor o seu carballo, si non que, como o Sr. Linch, na súa loucura ou desarreglo emocional, como diría seguramente hoxe un entendido, perderon a razón ou por o menos en parte e esa perda levounos a comportarse de esa maneira, que para eles era a correcta.

Febreiro, 2019

José Manuel Álvarez 

Membro de club "Ao redor dunha bica"

Atópanos en facebook
Asociación cultural Agromadas
Rúa Abelardo Arce Nº25
32970 Seixalbo · Ourense

agromadas@seixalbo.com
alzia.net